Συντάκτης: Πέτρος Αργίτης

Τι δείχνει —και τι δεν αποδεικνύει— η νέα μεγάλη μελέτη για την «αύξηση 86%» στις διαγνώσεις Πέτρος Αργίτης, Ψυχίατρος · 20 Σεπτεμβρίου 2026 «Στην εποχή μας δεν υπήρχαν τόσα παιδιά με ΔΕΠΥ ή αυτισμό». Είναι μια φράση που ακούγεται όλο και συχνότερα. Συνήθως συνοδεύεται από την υποψία ότι σήμερα «βαφτίζουμε» κάθε δυσκολία ως διαταραχή ή ότι μια ολόκληρη γενιά απέκτησε ξαφνικά προβλήματα που παλαιότερα δεν υπήρχαν. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη. Πριν από μερικές δεκαετίες, πολλά παιδιά που σήμερα θα οδηγούνταν σε αξιολόγηση χαρακτηρίζονταν απλώς «αφηρημένα», «ατίθασα», «τεμπέλικα», «ιδιόρρυθμα» ή «κλεισμένα στον κόσμο τους». Ορισμένα βρίσκονταν μέσα στη φυσιολογική…

Υπάρχουν λέξεις που ακούγονται σαν αγάπη, αλλά μπορούν να λειτουργήσουν σαν φυλακή. «Είσαι δικός μου», «είσαι δική μου» — φράσεις που, στα πρώτα βήματα ενός έρωτα, ακούγονται τρυφερές, σχεδόν παιδικές. Σε διαφορετικό πλαίσιο, όμως, οι ίδιες ακριβώς λέξεις μπορεί να εκφράζουν απαίτηση αποκλειστικότητας, επιτήρηση, άρνηση της αυτονομίας του άλλου. Ο δημόσιος λόγος έχει βρει όνομα γι’ αυτό: το λέει «σύνδρομο ιδιοκτησίας». Η ψυχιατρική, όμως, δεν αναγνωρίζει ένα τέτοιο σύνδρομο — αναγνωρίζει πολλά, διαφορετικά φαινόμενα, με διαφορετικούς μηχανισμούς, διαφορετική πρόγνωση, διαφορετική θεραπεία. Ανάμεσα στη συνηθισμένη ζήλια που όλοι έχουμε νιώσει και σε μια παραληρηματική βεβαιότητα που μπορεί να οδηγήσει σε τραγωδία…

Τι αλλάζει το 2026 στην ψυχιατρική και γιατί η ελπίδα για τους ασθενείς με ανθεκτική κατάθλιψη είναι σήμερα πιο ρεαλιστική από ποτέ Περίληψη Η μείζων καταθλιπτική διαταραχή (Major Depressive Disorder, MDD) αποτελεί την πρώτη αιτία αναπηρίας παγκοσμίως, με περισσότερους από 280 εκατομμύρια πάσχοντες. Παρά την ευρεία διαθεσιμότητα αντικαταθλιπτικών παραγόντων, ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών δεν επιτυγχάνει ύφεση: περίπου το ήμισυ αποτυγχάνει να ανταποκριθεί πλήρως στην πρώτη θεραπεία, ενώ το 20–30% εξελίσσεται σε ανθεκτική μορφή (Treatment-Resistant Depression, TRD). Η παρούσα ανασκόπηση εξετάζει συστηματικά τον ορισμό, τα μοντέλα σταδιοποίησης, τη μετάβαση προς την έννοια της δύσκολης στη θεραπεία κατάθλιψης (Difficult-to-Treat Depression, DTD), την…

Το «είμαι καλά» μπορεί να είναι η αρχή μιας συζήτησης, όχι απαραίτητα το τέλος της. Ως γονείς, εκπαιδευτικοί και επαγγελματίες ψυχικής υγείας, δεν χρειάζεται να περιμένουμε την τέλεια διατύπωση για να δείξουμε ενδιαφέρον. Μπορούμε να ρωτήσουμε χωρίς ανάκριση, να ακούσουμε χωρίς βιαστικές ερμηνείες και να δείξουμε ότι η αναζήτηση βοήθειας δεν είναι αδυναμία. Αυτός είναι ο προσανατολισμός του άρθρου: όχι να αναζητήσουμε εκ των υστέρων μία εξήγηση για μια τραγωδία, αλλά να κατανοήσουμε καλύτερα τις δυσκολίες της εφηβείας και να δώσουμε περισσότερο χώρο στη συζήτηση, στην υποστήριξη και στην πρόληψη. Ο Εγκέφαλος που δεν έχει Ολοκληρωθεί Ακόμα Φανταστείτε ένα κτίριο…

Δεν είναι μια μεγάλη κρίση. Δεν είναι ένα τηλεφώνημα που αλλάζει τα πάντα. Δεν υπάρχει πάντα μια συγκεκριμένη ημέρα που μπορείς να πεις: «Εκεί άρχισε». Υπάρχουν στιγμές που δεν έχουν θόρυβο. Δεν είναι η στιγμή που κάτι σπάει, ούτε η στιγμή που κάτι τελειώνει. Είναι η στιγμή που κάθεσαι στη θέση σου, στον ίδιο χώρο, μπροστά στην ίδια δουλειά, με τους ίδιους ανθρώπους — και ξαφνικά δεν νιώθεις τίποτα. Ούτε ενδιαφέρον, ούτε άγχος, ούτε καν κούραση με το παλιό της πρόσωπο. Κάτι πιο βαθύ και πιο αθόρυβο. Ένα κενό που δεν ξέρεις πότε εμφανίστηκε — αλλά καταλαβαίνεις ότι δεν φύγει.…

Η μοναξιά δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα.Συνδέεται με αυξημένη θνησιμότητα, καρδιαγγειακά νοσήματα και κατάθλιψη.Και όμως, σπάνια αξιολογείται συστηματικά στην ιατρική πράξη. Δεν εμφανίζεται στο DSM-5-TR ούτε στο ICD-11 ως αυτόνομη διαγνωστική κατηγορία. Δεν έχει κωδικό χρέωσης και σπανίως καταγράφεται στα παραπεμπτικά. Κι όμως, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την εκτιμά ότι συνδέεται με περισσότερους από 871.000 θανάτους ετησίως παγκοσμίως. Το ζήτημα δεν είναι πλέον «είναι ιατρικό πρόβλημα;» — είναι «γιατί δεν το αντιμετωπίζουμε έτσι;» Τι Εννοούμε Όταν Λέμε «Μοναξιά» Ο πρώτος κλινικός κίνδυνος είναι εννοιολογικός. Τρεις όροι χρησιμοποιούνται συχνά εναλλακτικά, αλλά δεν είναι ταυτόσημοι. Κοινωνική απομόνωση (social isolation) είναι αντικειμενική κατάσταση:…

Η πλήρης ιστορική αναδρομή και χαρτογράφηση των off-label ενδείξεων — από την ανθεκτική κατάθλιψη και τον οξύ αυτοκτονικό ιδεασμό ως την PTSD, την OCD, τις εξαρτήσεις και τον χρόνιο πόνο Η ενδοφλέβια κεταμίνη δεν έχει — ακόμη — καμία επίσημη ψυχιατρική ένδειξη. Κι όμως, εκατοντάδες κλινικές σε όλον τον κόσμο τη χορηγούν καθημερινά, με πρωτόκολλα που εδράζονται σε ένα ολοένα αυξανόμενο σώμα τυχαιοποιημένων μελετών. Το ερώτημα δεν είναι πλέον «δουλεύει;» — είναι «σε ποιον, πότε, και με ποιες προϋποθέσεις;» Ιστορική Αναδρομή Η γέννηση ενός μορίου Για να κατανοήσουμε πού βρίσκεται σήμερα η κεταμίνη στην ψυχιατρική, χρειάζεται να ξεκινήσουμε από την…

Ο εργασιακός εκφοβισμός — γνωστός διεθνώς ως mobbing — αποτελεί ένα από τα πλέον υποεκτιμημένα και αποσιωπημένα φαινόμενα στον ελληνικό δημόσιο τομέα. Για δεκαετίες, η απουσία ειδικής νομοθεσίας, η ιεραρχική ακαμψία των δημόσιων υπηρεσιών και η έλλειψη ανεξάρτητων μηχανισμών αναφοράς άφηναν τον δημόσιο υπάλληλο-θύμα χωρίς ουσιαστικά εργαλεία προστασίας. Η εικόνα αυτή άλλαξε ριζικά από το 2021 και έπειτα. Με την ψήφιση του νόμου 4808/2021 και την εξειδίκευσή του για τον δημόσιο τομέα μέσω υπουργικών αποφάσεων το 2023, η Ελλάδα εναρμονίστηκε πλήρως με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και δημιούργησε για πρώτη φορά ένα συνεκτικό, πολυεπίπεδο νομοθετικό πλαίσιο αντιμετώπισης της βίας και…

Υπάρχουν ερωτήματα που δεν ζητούν απάντηση, αλλά κατανόηση. Η άνοια είναι ένα από αυτά. Όσοι τη συναντούν —ως ασθενείς, φροντιστές ή επαγγελματίες— μαθαίνουν ότι η μνήμη δεν είναι κάτι που απλώς έχουμε· είναι ο τρόπος που υπάρχουμε. Κι όταν αρχίζει να χάνεται, δεν ξεχνιούνται μόνο τα γεγονότα, αλλά οι ρόλοι, οι σχέσεις, οι βεβαιότητες. Η νευροεπιστήμη μάς έχει δείξει ότι η μνήμη είναι μια πολυεπίπεδη λειτουργία. Δεν υπάρχει μία μνήμη, αλλά πολλές: δηλωτική, διαδικαστική, συναισθηματική. Κάθε μία εδράζεται σε διαφορετικά κυκλώματα του εγκεφάλου και φθείρεται με διαφορετικό ρυθμό στην πορεία της άνοιας. Η μνήμη ως θεμέλιο της ταυτότητας Η νευροεπιστήμη…

Σημείωση: Το παρόν κείμενο είναι ενημερωτικό και δεν αντικαθιστά ιατρική αξιολόγηση. Η αντιμετώπιση χρόνιου πόνου απαιτεί εξατομίκευση μετά από κλινική εκτίμηση και αποκλεισμό αιτίων που χρειάζονται ειδική θεραπεία. Ο χρόνιος πόνος είναι πόνος που επιμένει ή υποτροπιάζει για πάνω από τρεις μήνες. (1) Δεν είναι απλώς «οξύς πόνος που κράτησε πολύ». Στη σύγχρονη ταξινόμηση (ICD-11) αναγνωρίζεται ως κλινική οντότητα με δικούς της μηχανισμούς και επιπτώσεις στη λειτουργικότητα. (2) Με τον χρόνο, ο πόνος μπορεί να επηρεάζει ύπνο, διάθεση, ενέργεια, συγκέντρωση, κίνηση και σχέσεις — και αυτά με τη σειρά τους να επιστρέφουν και να ενισχύουν την ευαισθησία του συστήματος. Δύο σημεία…